Lipoom

Ook bekend als:
Lipoma cutis.  

Wat is een lipoom?

Een lipoom is een zachte vetknobbel van enkele millimeters tot soms wel meer dan 10 centimeter. Deze knobbel bestaat uit een klontje vetcellen en zit in het vetweefsel in de huid. Meestal komt de knobbel net onder de huid voor (subcutaan). Ze zitten dan vooral in de nek, op de schouders, bovenarmen, rug en bovenbenen. Maar lipomen kunnen ook binnenin het lichaam voorkomen. Bij vrouwen soms in de borsten.

Iedereen kan op elke leeftijd een lipoom krijgen. Ze komen veel voor: ongeveer 1 op de 100 mensen heeft tijdens zijn/haar leven 1 of meer lipomen.

Vetknobbels kunnen meestal geen kwaad. Ze doen geen pijn, maar wel als ze bijvoorbeeld tegen een zenuw aanliggen.

Ontstaan

Waarom lipomen ontstaan, is niet duidelijk. Het heeft niet met overgewicht te maken.

Er zijn mensen met een erfelijke aanleg voor lipomen. Ze kunnen dan een aantal lipomen in verschillende delen van het lichaam hebben, soms zelfs 20 of meer.

Ook ontstaan deze vetknobbels soms bij bepaalde syndromen, bijvoorbeeld bij het syndroom van Gardner.

Symptomen

Lipomen zijn ronde vetknobbels onder de huid, die heel langzaam groeien. Je kunt de knobbels los laten bewegen van het weefsel eronder. Ze voelen elastisch en zacht aan.

Behandeling

Meestal hoeft een lipoom niet te worden behandeld. Maar een lipoom die pijn doet of ontsierend is, kan wel worden weggehaald. Daarvoor kun je terecht in een polikliniek van een ziekenhuis. Voor het verwijderen van een lipoom hoef je niet te worden opgenomen: het is een kleine ingreep. Dan wordt de huid boven het lipoom plaatselijk verdoofd, en in de huid wordt een snee gemaakt. Daarna wordt het lipoom verwijderd en de wond gehecht. Wat overblijft, is een litteken.

De arts kan (grote) lipomen ook met liposuctie weghalen. Bij deze methode wordt het vet met een buis weggezogen. Dit gebeurt meestal onder algehele narcose.

In sommige gevallen, bijvoorbeeld wanneer een lipoom tegen een orgaan aandrukt, wordt een lipoom binnenin het lichaam verwijderd. Soms wordt het weefsel daarna onder een microscoop bekeken. Dit is om uit te sluiten dat het om iets kwaadaardigs gaat.